Własny kawałek nieba
Na dużym arkuszu umieszczam księżyc oraz pięć gwiazd, z których jedna jest wyraźnie większa. Pokazuję moon i star, dotykając odpowiednich kształtów. Ciasteczkowy zagląda w zły róg kartki, więc dzieci mogą mu wskazać właściwe miejsce. W pierwszej rundzie wystarczą dwa nowe rzeczowniki. Nie dokładam nazw planet tylko dlatego, że temat do tego zachęca. Wolę dać czas na obejrzenie i przesunięcie elementów, dzięki czemu słowa odnoszą się do czegoś, na co rzeczywiście patrzymy.
Liczymy, dotykając każdej gwiazdy
Pacynka chce sprawdzić, ile gwiazd widać na naszym niebie. Przesuwam po jednej i liczę do pięciu, dopasowując jedno słowo do jednego elementu. Dzieci mogą pomagać mi w tym ruchem dłoni. W kolejnej rundzie chowam jedną gwiazdę za kartką i pytam o pozostałe. Z młodszą grupą mogę zostać przy trzech. Nie ścigamy się z liczeniem. Gdy ktoś potrzebuje wsparcia, pokazuję pierwszą gwiazdę i zaczynam spokojnie jeszcze raz, pozostawiając miejsce na dołączenie.
Jedno pytanie od małego astronoma
Na koniec Ciasteczkowy prosi: Find a big star. Dziecko wybiera element, a bohater dziękuje za pomoc. Starszym proponuję prosty opis It's a big star, młodszym wystarczy big albo wskazanie. Każdy może też ułożyć własny fragment nieba i pokazać go pacynce. Jeżeli rodzina ma ochotę wyjść wieczorem, można poszukać księżyca bez sprzętu. Nasza papierowa wersja nie zależy jednak od pogody, pory snu ani widoczności gwiazd. Jest samodzielną zabawą językową, a nie sprawdzianem wiedzy o astronomii.
SPRÓBUJCIE RAZEM
Mała zabawa na dziś
- Wytnij księżyc i pięć dużych gwiazd, w tym jedną wyraźnie większą.
- Rozłóż je na kartce i policz razem z Ciasteczkowym.
- Poproś: Find a big star. Potem pozwól dziecku przygotować własną zagadkę.
Z wyobraźnią, Ola ♡
Akademia Oli

