Najpierw mina, potem słowo
Przygotowuję trzy duże karty: postać uśmiechniętą, smutną i senną. Pokazuję je kolejno ze zwrotami I'm happy, I'm sad oraz I'm sleepy. Ostatnie określenie dotyczy samopoczucia, więc nie przedstawiam całego zestawu jako trzech emocji. Dzieci mogą wybrać kartę, naśladować minę albo po prostu obserwować. Do pierwszej rundy nie dodaję kolejnych słówek. Chcę, żeby ilustracja i gest pomagały zrozumieć wypowiedź, zanim zaproszę kogokolwiek do samodzielnego nazwania stanu bohaterki.
Obraz należy do dziecka
Świnka prosi o namalowanie tła do swojej historii. Udostępniam kilka kolorów i nie ustalam, że smutek musi być niebieski, a radość żółta. Dziecko może wybrać inaczej albo narysować po prostu dowolny wzór. Ja nazywam wybrany kolor i pytam o samopoczucie pacynki, korzystając z kart. Obraz pozostaje pracą dziecka, nie testem psychologicznym. Zamiast interpretować kreski czy barwy, pytam, co autor chce o nich powiedzieć, i akceptuję także brak komentarza.
Rozmowa w imieniu bohaterki
Pokazuję wymianę How are you? — I'm happy, a później pozwalam dziecku wybrać odpowiedź dla Świnki. Można ją wypowiedzieć, wskazać na karcie albo przekazać szeptem dorosłemu. W parze jedna osoba pyta, druga odpowiada za postać; role możemy zmienić po jednej rundzie. Kończę prostym podziękowaniem za wspólną scenkę. Jeśli rozmowa dotknie czegoś trudnego, daję miejsce na spokojną odpowiedź w języku, w którym dziecko czuje się swobodnie. Celem zabawy jest ćwiczenie krótkiego dialogu.
SPRÓBUJCIE RAZEM
Mała zabawa na dziś
- Narysuj trzy twarze i pokaż przy każdej odpowiednie słowo oraz minę.
- Pozwól dziecku wybrać samopoczucie Świnki i kolor jej obrazka.
- Odegrajcie krótki dialog: How are you? — I'm happy.
Z wyobraźnią, Ola ♡
Akademia Oli
