Ilustracja też opowiada
Na początek wybieram książkę z czytelnymi obrazkami i niewielką ilością tekstu. Oglądamy okładkę, pokazuję bohatera i nazywam jeden znany element. Jeśli pojawia się kot, wystarczy cat, a potem krótkie Look, a cat! Nie zatrzymuję się przy każdym nowym wyrazie. Mogę opowiedzieć fragment własnymi, prostymi słowami, dopasowanymi do dziecka. Rodzic nie potrzebuje idealnego aktorskiego głosu: spokojne tempo, wskazywanie ilustracji i czas na odpowiedź są dobrym początkiem wspólnego czytania.
Świnka pyta, ale nie przepytuje
Pacynka szuka czegoś, co dziecko może łatwo zauważyć: Where is the cat? Po odpowiedzi naprawdę reaguje, na przykład przesuwa się do wskazanego obrazka. Później daję wybór: Is it big or small? Wystarczy wskazanie albo pojedyncze słowo. Jeśli dziecko chce opowiedzieć coś po polsku, słucham i mogę wrócić do wybranego angielskiego zwrotu w naturalnym komentarzu. Nie każda strona musi kończyć się pytaniem. Czasem najwięcej przestrzeni daje zwykłe wspólne oglądanie.
Powrót do ulubionej strony
Gdy dziecko prosi o tę samą historię, można ponownie użyć znanej frazy i zostawić chwilę na jej dokończenie. Nie oczekuję jednak, że będzie pamiętać tekst. Innym razem proszę Świnkę o wskazanie ulubionego obrazka albo pozwalam dziecku wybrać stronę. W domowej wersji wystarczy kilka spokojnych minut, zakończonych wtedy, gdy ciekawość jeszcze nam towarzyszy. Książka nie musi być przeczytana od deski do deski, żeby stała się pretekstem do kontaktu z angielskim i przyjemnego czasu razem.
SPRÓBUJCIE RAZEM
Mała zabawa na dziś
- Wybierzcie jedną ilustrację i znajdźcie na niej znajomy przedmiot albo zwierzę.
- Zapytaj głosem Świnki: Where is the cat? Zaczekaj na reakcję.
- Pozwól dziecku wskazać ulubiony obrazek i obejrzyjcie go jeszcze raz.
Z wyobraźnią, Ola ♡
Akademia Oli

